Sustainism is the new Modernism

Link naar artikel NY Times
The New York Times heeft een review geschreven van het boek Sustainism, the New Modernism van de Nederlandse auteur en designer Michiel Schwarz en Joost Elffers. Het boek vertelt op een kunstzinnige manier dat de filosofie die in de twintigste eeuw heerste (Modernisme & Post Modernisme) aan het transformeren is in een stijl die zij het Sustainisme noemen. Groter en veelomvattender dan het albekende fenomeen sustainability (duurzaamheid). Hun boek laat op verschillende terreinen zien hoe onze cultuur een omslag aan het maken is en wat dit betekent voor de manier waarop wij, 21e eeuwse mensen, naar onze wereld kijken. Superboeiend.

De review vertelt in het kort de hoofdlijnen van het boek en daarmee de hoofdlijnen van onze cultuuromslag. Het boek is zeker voor zij die geinteresseerd zijn in het maken van de ‘nieuwe wereld’ het lezen/bekijken waard. Voor mij persoonlijk is het echt een gevoel van thuiskomen. Ik sta er ook behoorlijk van te kijken dat er, als je googlet, niet meer informatie te vinden is over sustainisme!!

In de loop van de tijd wil ik meer informatie gaan toevoegen over sustainisme en aanverwanten. Dit onderwerp staat, als eerste generatie ‘sustainist’ heel dicht bij mijn hart. Ik ben blij dat iemand een naam heeft verzonnen voor de manier waarop ik (en vele anderen met mij) in de wereld staan en er een omschrijving voor heeft geschreven. Lees het artikel, of koop het boek en laat je inspireren. Ik denk dat menigeen sutainistische ideën heeft! Vind de kracht om het uit te voeren want the time is now ;)

Sustainism, its got a name, now do it!

grumperina.com - moo

In een gesprek met een melkboer een aantal jaar geleden kwam over koeien slachten een interessant gegeven aan het licht. Hij liet ieder jaar één van zijn oude melkkoeien slachten. De helft van het vlees verkocht hij aan bekenden. De andere helft ging in de twee grote vriezers die hij in de schuur had staan. Iedere dag aten hij, vrouwlief en hun vier kinderen vleesch bij de maaltijd, mmm. “Ja, zolang je niet iedere dag een biefstukje eist…” – zes man, een halve koe, een heel jaar dagelijks vlees.

Balletje gehakt
Als ik dit grof terug reken naar mijzelf dan zou dit inhouden dat ik, als ik dagelijks vlees zou willen eten, ik 12 jaar over één koe zou doen. Goed, ik zou 10 jaar daarvan alleen gehakt eten, maar toch. 12 jaar. Nu eet ik niet iedere dag vlees. Momenteel hoogstens 2 keer per week. Als ik een koe dusdanig lang zou kunnen conseveren, doe ik 60 jaar met een koe. Ik zou voor mezelf, als ik dit tempo aanhoud, dus maar 2 koeien voor eigen consumptie hoeven te slachten in mijn hele leven. Als ik nou terug zou vallen in het anno 1911 patroon dan doe ik met 1 koe een heel leven lang. Whoa. Dat zet vleesconsumptie in een heel ander perspectief. 100/200 gram gehakt iedere week en in mijn hele leven zou er maar 1 dier hoeven te sterven voor mijn culinair plezier.

En om heel eerlijk te zijn, hoop ik dat ik ooit de mogelijkheid krijg om die ene koe, dat uitverkoren dier, eigenhandig te mogen slachten.
Om hem te vermoorden met mijn eigen handen. Om het leven uit z’n ogen te zien vloeien, zijn lichaam en geest te zien vechten en zien over te geven aan de dood. Om het te zien spetteren in zijn eigen bloed, zijn huid te snijden en aan stukken te rijgen. Ik ben het aan alle balletjes gehakt die ik ooit smikkelsmak heb zitten te eten verplicht, aan al die koeien die in mijn naam zijn gestorven en zullen sterven.

Of ik het ook kan weet ik niet. Dat is een interessant gedachtenexperiment voor mij wat zich iedere keer aan m’n bewustzijn voltrekt als ik in de supermarkt boven het vleesschap sta of als er weer een ander dier door mijn toedoen sterft.
Ik heb met mn volle bewustzijn in het verleden verschillende dieren vermoord, insecten, vissen, vogels en zoogdiertjes.
Veel mensen vinden dat vreemd, dieren doodmaken met je volle bewustzijn, dat doe je toch niet? Dat kan je toch niet? Wat voor een dierenbeul ben je dan wel niet? Maar in het volle bewustzijn kiezen voor het laten sterven van een dier is iets dat mij rechtstreeks en intens verbind met al het leven om mij heen en met name met dat éne wezentje.
Het is niet de daad zelf die voor de verbinding zorgt, maar de daad vloeit voort uit de verbinding.

Op natuurlijke wijze
Mijn katten bijvoorbeeld komen vaak thuis met levende maar zwaar gehavende vogels of muizen. Onherstelbaar beschadigd, vol trots in hun ogen komen ze hun cadeautje thuisbrengen. Het is de natuur, het hoort erbij. Op het moment dat ze het diertje bij ons neerdroppen gebeuren er bij ons thuis twee scenarios: Mijn vriend die als een bezetene naar me toe walst en schreeuwt “HIJ HEEFT EEN DIER EN HET LEEFT NOG!!!!! AARGHH!!! Ik durf hem niet aan te raken!” (paniek) en/of ik die het beestje oppakt en het nekkie omdraait en vervolgens m’n handen wast. Mijn vriend vindt dat ergens koud en kil, maar hij ziet niet wat er in mij omgaat, wat ik voel als ik het leven neem.

Ik ben als mens gezegend (en vervloekt) met een sterk inlevingsvermogen. Dat het vogeltje pijn lijdt, angstig is, dat wéét ik, dat voel ik. Dat hij zal sterven, dat wéét ik, dat voel ik. Ik ben ook een dier, wij hebben dezelfde gevoelens, ervaringen, alleen als mens hebben we een ander bevattingsvermogen wat zich naar mate we ouder worden steeds verder ontwikkelt. Ik bekijk als mens, heel rationeel, de opties die er voor het wezen en mijzelf voor me liggen. Vol pijn en lijden op onbekend tijdstip sterven op de keukenvloer, vol pijn en lijden sterven in de bek of het klauwtje van mijn poezebeest, of binnen een seconde sterven in de handen van een vakkundig moordenaar. ( i got the thumbs to do the job )
In diezelfde seconde flitst het leven van het dier aan me voorbij, vooral de momenten die mij als mens extra pijn bezorgen. Het zijn spookgedachtes. Vogels die nooit zullen terugkeren naar hun nestje vol kleintjes. Het moment dat het dier in de mond werd genomen en gespiest werd door mijn kat z’n tanden. Al die dingen waarbij je denkt, “OMG!!”. Alle gevaren die ze doorstaan hebben om tot dit punt te komen.
Voorbij die gedachtes ligt het onderliggende patroon van het zijn, van het leven. Alle dieren wiens leven parallel aan dat van ons lopen. Dit vogeltje wat ik nooit eerder heb gezien maar al z’n hele leven lang, en zijn voorouders en zijn nageslacht, een onderdeel is geweest van het ecosysteem, van mijn achtertuin, van mijn leven. Onzichtbaar maar altijd aanwezig. Dat komt allemaal op dat moment op één punt samen, in mijn handen, aan mij om de keuze te maken wat ik ermee doe.

Ik ben een mens. Een mens typeert zich voor mijzelf als een wezen wat zelfstandig, autonoom en bewust keuzes kan maken. Dit vermogen hebben wij dankzij onze superhersens nog meer dan dieren. Ik kies. Ik kies naar mijn waarden. Ik kies naar mijn behoeften. Ik kies naar mijn wensen. Ik kies naar mijn angsten.
Ik kies voor een korte lijdensweg boven een iets langer leven, dus ik dood het vogeltje. Ik herinner me zijn leven, zijn bestaan en rouw om zijn vertrek.
Ik kies voor een balletje gehakt dus als de dag komt dat ik dat leven voor die bal moet nemen, dan doe ik dat met ongetwijfeld enorm veel verdriet en met beelden die me mijn hele leven zullen achtervolgen, of ik doe het niet en raak het koeienvlees nooit meer aan.
Ik kies voor een nieuwe inrichting van m’n achtertuin, wat inhoud dat ik de wormen zal doorklieven en de pissenbedden zal vermorzelen in vol geweten. In vol gevoel en vol verstand.

GeWetensVol
Het zijn geen erge gedachtes, ik word er niet para, paniekerig of intens verdrietig van. Het zijn gedachtes die me met beide benen op de grond zetten vol in contact met het leven om me heen. Het afzien van het aanschouwen van het stervensproces vult me met ontzag voor het bestaan. Je hoeft hier natuurlijk geen dierenbeul voor te worden, maar tastbaar voelen dat de keuze tussen leven en dood van alle wezens als mens in mijn eigen handen ligt… “With great power comes great responsibility,” aldus uncle Ben tegen Peter Parker. Het maakt me bewust van mijn verantwoordelijkheid en daarmee mijn plek in de wereld van ‘de natuur’. We zijn hetzelfde als al het andere leven: we worden geboren, we eten, we krijgen kinderen en we sterven. Door onze hersenen weten we alleen maar ‘beter’.

Dat ‘beter weten’, hoort in mijn leven wat mij betreft geen mindless dieren doodstampen want “AARGH! WESP!!” of “Mmmm, vleessie!”
Keuzes maken. Verantwoordelijkheid nemen.

Wat dat betreft heeft die melkboer het bijzonder voor elkaar.
Hij fokt z’n koeien, voedt ze met de fles op, voert ze met de hand, melkt ze aan de pomp, verdient er zijn brood mee en als ze te oud worden voor jonkies brengt hij z’n z’n favoriete koe eigenhandig naar de slacht en eet deze iedere avond hap voor hap op.

Bewuster kan het waarschijnlijk niet.

De bronnen van nieuwe informatie
De bron van deze verschillende stromen aan informatie zijn primair terug te herleiden naar je zintuigen. Alles wat je ziet, hoort, proeft, ruikt of voelt wordt door je hersens razendsnel verwerkt. Het grootste gedeelte hiervan gaat buiten je bewustzijn om. De rest van de gewaarwordingen komen terecht als gedachten in je hoofd of gevoelens in je lichaam. En het lijkt wel alsof er iets in je zit dat zegt: Wat is dit? Wat moet ik hiermee? Wat ga ik hiermee doen? Je bewustzijn weet precies hoe het moet reageren op de inkomende informatie. En als het dat niet weet, dan neemt het bewustzijn vaak wat tijd om er over na te denken. Hoe vaak gebeurt het niet dat je iets overpeinst op een dag?

Het bewustzijn reageert niet alleen op zintuigelijke, externe prikkels. Omdat wij mensen gezegend zijn met een formidabel stel hersenen hebben we de mogelijkheid om veel zintuigelijke prikkels op te slaan in onze herinnering, om dat op een later tijdstip terug te halen in ons bewustzijn om het vervolgens op ons eigen tempo te verwerken. Je kan dus zeggen dat de stroom aan informatie in je hoofd ontstaat doordat je bewustzijn je afwisselend (en vaak ook gelijktijdig) voert met zowel externe als interne prikkels.

Verwerken van de informatie: voorstellings- en manipulatievermogen
Er zijn twee componenten aan deze informatie die je kan onderscheiden. Het eerste is het vermogen je iets te kunnen voorstellen. Informatie komt altijd je hoofd binnen in een bepaalde vorm. Voor veel mensen is dit in de vorm van woordelijke gedachten, voor anderen in de vorm van plaatjes, filmpjes. Vaak is er ook een hybride van deze twee en sommige andere mensen kunnen zich alleen kinesthetisch iets voorstellen: ze vóelen hun gedachten.

Het tweede component heeft te maken met het vermogen de informatie manipulatief te kunnen gebruiken. Hoeveel gedachten gaan er niet over om iets in de fysieke werkelijkheid voor elkaar te krijgen? Hoe vaak op een dag schuif je de puzzelstukjes in je hoofd niet in elkaar of geef je jezelf instructies over hoe je iets kan doen?

Zeggenschap over het voorstellings- en manipulatievermogen
Overdag zijn mensen vaak bijzonder actief als het aankomt op het aanspreken van ons voorstellend- en manipulatief vermogen. Het is een van de primaire taken die onze hersenen te verduren krijgen op ons werk of op school en het is een inspannende bezigheid die vaak veel van ons vergt.

Echter op meer ontspannende momenten van een dag zien we dezelfde activiteiten plaats vinden in ons bewustzijn. Veel mensen dagdromen, kletsen ontspannend met elkaar, kijken televisie waarbij een veel kleiner en minder inspannend beroep wordt gedaan op ons vermogen iets te kunnen voorstellen of te manipuleren. Van een staat van activiteit schuiven we naar een staat van passiviteit waarbij we dingen in ons hoofd de revu laten passeren zonder daar echt op in te grijpen. Ons bewustzijn verliest, naar mate onze geest moeier wordt, langzaam grip op het mechanische denken.

Het dieptepunt hiervan vindt plaats in onze slaap, als we dromen. Zonder enige voelbare en actieve inspanning van onze kant ontvouwt zich een wereld waarin we zonder werkelijk bewuste keuzes in rondbewegen. Alsof we de hoofdrolspeler zijn in een film. Het script staat vast, we hoeven hem alleen maar af te draaien. We zijn willoos, en toch voeren onze hersenen ons weer met informatie. Waarom zou dit toch wezen?

Functies
Onze hersenen vertonen dit gedrag niet voor niks. Ons brein is biologisch ingericht om ons te kunnen laten overleven. En als een van de weinige diersoorten op deze planeet zijn wij uitgerust met bijzonder krachtige hersencapaciteit waarvan we tevens volledig afhankelijk zijn. De meeste van onze hersenactiviteit is gebaseerd op het antwoorden van de meest ultiemste vraag in ons bestaan: Hoe komen we, het liefst ongeschonden, deze dag door?

Het mechanische bewustzijn is het meest geschikt voor de uitdagingen van alle dag. Het dromend bewustzijn wordt in de psychoanalyse gezien als een geschikt bewustzijn voor ons mentale onderhoud. Met zoveel prikkels waar we op reageren, zoveel constructies en concepten in ons hoofd en zulke complexe vraagstukken waar we ons mee bezig houden in onze queste naar het antwoorden van de meest ultiemste vraag, zijn er een hoop losse eindjes die aan elkaar geknoopt moeten worden om nieuwe informatie te kunnen verwerken. In dromen staat in plaats van een functionele relatie, de persoonlijke relatie tussen het zelf en zijn omgeving centraal. Iets waar mensen niet bijzonder veel mentale energie in steken op de piek van de dag. Maar zeg nou eerlijk: Snap jij iets van je dromen?

De thermometer
De moderne westerse mens leeft zijn leven bijzonder bipolair. Overdag in het mechanische bewustzijn en als het tijd wordt om op één oor te gaan duiken we in de voor ons weinig zeggende wereld van het dromend bewustzijn. Ik vermoed dat veel mensen denken dat dit de enige twee standen zijn waarop het menselijk bewustzijn zich kan instellen, maar in feite zijn er meer mogelijkheden aanwezig die in het leven van de moderne westerse mens vrijwel geen ruimte krijgen.

Als de twee componenten waaruit informatie bestaat, namelijk voorstellingsvermogen en manipulatievermogen bestaat uit het spectrum actief – passief, dan zijn er een aantal verschillende graden mogelijk waarop het bewustzijn van de mens zich kan begeven:

Actief – Actief
Actief – Passief
Passief – Actief
Passief – Passief
Beide – Beide (en verschillende variaties daar weer op)
Geen – Geen

Vanuit de geschiedenis van onze cultuur gezien is de kennis over deze verschillende graden in bewustzijn langzaam weggeebt. We hebben onszelf als mensen en als maatschappij dusdanig op het mechanische bewustzijn (actief – Actief) gericht dat we zelfs zijn vergeten wat onze dromen (Passief-Passief) voor ons betekenen, waarbij we alleen als maatschappij gezien hebben onthouden dat ze “heel belangrijk voor ons zijn”.

In de oosterse wereld zijn ze vanuit de geschiedenis van hun cultuur nog wel bekend met de verschillende graden op de bewustzijnsthermometer. Niet alleen is de symboliek uit het dromenrijk nog springlevend in de vorm van mythes, sagen en religies, maar ook kennen zijn andere graden waarbij zowel het voorstellingsvermogen als het manipulatievermogen passief als actief aangesproken kan worden, namelijk trance en meditatie. Nagelang het doel kan het bewustzijn kiezen de touwtjes in handen te nemen of het over te laten aan onze autonoom werkende hersenen.

Ook in het voorchristelijke europa en native american beschavingen zijn hiermee bekend. In de moderne westerse wereld lijkt het heel zwak nog het meest op brainstormen en reflecteren, hoewel deze hoofdzakelijk gericht zijn op het bevorderen van de functionele relaties tot de omgeving.

Noodzaak
Uit onderzoek is gebleken dat mensen die het gevoel hebben zichzelf kwijt te zijn in het geraas van alledag baat hebben bij bijvoorbeeld meditatie of mindfulness training. Andere mensen vluchten in videogames en dagdromen om de druk van de ketel te halen. Anderen op hun beurt proberen de sleutel tot het vinden van zichzelf in zichzelf te zoeken door alles te analyseren of alles te laten zijn voor wat het is. Het bijzondere hieraan is dat het altijd draait om het kunnen combineren van de persoonlijke én functionele relatie tot de omgeving, waarbij de nadruk ligt op het persoonlijke.

Je kan deze bezigheden allemaal plaatsen op de verschillende graden en mogelijkheden op de bewustzijnsthermometer. Er is behoefte aan het ontdekken en het innemen van deze onbekende ruimte, om zo tot een goed gebalanceerde persoonlijkheid te groeien die de functionele eisen van alledag aankan.

In het antwoord op de Ultieme Vraag, vind ik dan ook dat je op dagelijkse basis zowel je mechanische bewustzijn als je droombewustzijn én je ruimtebewustzijn allemaal een plek moet geven. Op die wijze kom je, redelijk ongeschonden, prima tot je laatste adem de dag door.

Lireth (l) wil een bijzonder aards leven. Haar spirituele motto is, hoe aardser hoe beter. Met voetjes op de grond blijven is niet altijd even makkelijk voor haar, maar op het moment van deze snapshot ging het haar goed af. Sjallan (r) is er veel makkelijker in, hij waait mee met de wind. Zonder oordeel staat hij naast haar en geeft haar de ruimte te doen wat ze belangrijk vindt.

Deze tekening geeft een periode weer in m’n leven dat alles voortvarend ging. Leuke baan, leuke dromen waarmaken, leuke dingen, leuk leven. Spiritualiteit stond op de achtergrond, de vruchten van z’n werk te bekijken. Typerend detail: Lireth is zwanger :)

Kan dit...

Een korte impressie van deze conferentie:

Psychedelica worden op dit moment in onze beschaving voornamelijk gezien vanuit twee verschillende perspectieven:

• 1.Spiritualiteit (wat in onze moderne westerse seculiere wereld gezien wordt als een prive onderwerp)
• 2.Cultureel overgedragen moraliteit, waarop vrijwel alle wetten die relateren aan psychedelische substanties op gebaseerd zijn.

De Breaking Convention conferentie in Kent probeerde en slaagde erin om een derde perspectief, zowel revolutionair als controversieel hier aan toe te voegen namelijk: ….Wetenschap!

De organisators hebben voor de Breaking Convention conferentie het voor elkaar gekregen om een groot aantal multidisciplinaire academische sprekers, docenten en wetenschappers bij elkaar te krijgen die allen binnen hun eigen expertise en discipline onderzoek doen en hebben gedaan naar het onderwerp psychedelisch bewustzijn. De conferentie duurde twee dagen en bestond uit een lappendeken van 20 minuten durende colleges over verschillende gebieden binnen het onderwerp psychedelisch bewustzijn.

Zelf heb ik mezelf opgegeven als bezoeker van deze conferentie omdat ik vanuit mijn eigen ‘spirituele’ perspectief goed bekend ben geraakt met het psychedelische bewustzijn. Niet alleen heb ik in het verleden psychoactive drugs gebruikt in persoonlijke rituele setting, maar voor mijn eigen persoonlijke ontwikkeling onderzoek ik al jaren de lagen van mijn bewustzijn door mijn dromen, mijn tekeningen en verhalen, mijn verbeelding en mijn cognitieve stijlen te analyseren. Men zou hierbij kunnen zeggen dat deze bezigheden helemaal niet vallen onder de term psychedelisch bewustzijn, maar in mijn persoonlijk ervaring is er niet bijzonder veel verschil hiertussen anders dan de mate van intensiteit en controle. Maar ook in de wetenschap echter worden dromen en bijvoorbeeld meditaties gezien als verschijnselen van een andere staat van bewustzijn waarbij de symboliek en verschijning overeen komen met staten van zijn die gecreeerd zijn door het gebruik van psychedelische middelen.

Het is echter vanuit dit perspectief dat ik uren aan persoonlijk onderzoek heb gedaan naar mijn eigen psychedelische bewustzijn maar omdat ik alleen mezelf als onderzoeksobject heb en mijn zelfonderzoek methodes verre van academisch zijn was ik bijzonder benieuwd wat onze (en mijn) geliefde en hoog in aanzien staande wetenschap hierover te vertellen had.

En ik moet eerlijk zeggen dat ik echt verbaasd, verbouwereerd en onder de indruk was van het wetenschappelijke resultaat.

Laat het idee dat ik een “drugsgebruiker” ben voor een moment in je bewustzijn zinken en sta eens stil bij hoe je moreel gezien voelt en denkt over dit gegeven. Aangezien we in een maatschappij leven waarin we het gros van de psychoactive drugs geillegaliseerd hebben is er een grote kans dat je hier negatief tegenover staat.
Aangezien ik een drugsgebruikster ben in een maatschappij die straffen oplegt voor het bezit van drugs en in sommige westerse maatschappijen zelfs straffen oplegt voor het gebruik van drugs, heb ik als een lid van deze maatschappij een cultureel geerfd gevoel en begrip voor het feit dat wat ik doe, verkeerd is.

Wetenschap echter probeert zichzelf zoveel mogelijk weg te houden van culturele bagage en het streeft zoveel mogelijk objectieve kennis te genereren. Op de Breaking Convention conferentie lieten de verschillende wetenschappers op multidisciplinair gebied een licht schijnen op de actuele wetenschappelijke bevindingen over het onderwerp van psychedelica. Binnen vrijwel alle disciplines waren er een aantal bevindingen die over het hele spectrum dominant waren.

• 1.De negatieve houding tegenover psychedelica heeft geen enkele grond in wetenschappelijke bevindingen. Psychedelica zijn niet slecht voor je lichaam of geest, het heeft nog nooit maatschappijen van mensen vernietigd. Er is geen wetenschappelijk bewijs voor het idee dat ze “gevaarlijk voor ons zijn”.
• 2.Psychedelica hebben een “helende” werking. Psychedelica hebben een positief effect op het biologische, psychologische en sociale welzijn van mensen. Ze hebben aangetoond dat mensen zich na hun ervaringen psychologisch en sociaal beter voelen, mede dankzij de diepe introspectieve natuur van de psychedelische ervaring en het feit dat psychedelica de ervaring/perspectief bieden dat alle mensen in de natuur op een intense en existentiele manier verbonden zijn met de rest van het universum. In biologisch onderzoek is ook vastgesteld dat zij een positief effect hebben op genezingsprocessen.
• 3.Psychedelica hebben een ernstig negatief effect als het aankomt op geloven dat de huidige consumptiemaatschappij een dominante manier van leven zou moeten zijn en dat het antwoord op absolute waarheid en ethiek binnen de realiteit ligt van een niet psychedelische staat van bewustzijn
• 4.Het negatieve effect van psychedelica hebben hun basis in culturele waarden, waarden waarin de maatschappij in steeds meer toenemende mate de toegang tot onbevooroordeelde (wetenschappelijke) informatie onthouden heeft, waardoor de leden van de maatschappij slecht geinformeerd zijn over het effect van psychedelische middelen waardoor het verkeerd gebruik en misbruik van deze middelen kon ontstaan en daarmee de negatieve verschijnselen veroorzaken die ons allen beangstigt en proberen te vermijden.

Met andere woorden, psychedelica zorgen voor het vervagen van cognitieve grenzen, ze zorgen ervoor dat individuen en maatschappijen zich beter vinden voelen, geven het gevoel en de ervaring dat ze beter kunnen functioneren en geven de sensatie dat zij gezonder leven dan het leven dat zij leidden voordat zij een psychedelische middelen hadden gebruikt. Maar vanwege een bijzonder groot gebrek aan onbevooroordeelde informatie over gebruik, effect en integratie is er een bijzondere kleine minderheid die lijden onder hun gebruik op fysiek, geestelijk en/of sociaal gebied.

...dit doen?

Maar als we onze huidige westerse sociale mindset eens in onze eigen gedachten en gevoelens nemen voor een moment, laat me dan een citaat aanhalen van een van de sprekers die op zijn beurt UNESCO aanhaalde:

“Since wars begin in the minds of men, it is in the minds of men that the defenses of peace must be constructed”

Als je dan al deze bovenstaande wetenschappelijke informatie erbij betrekt, probeer de volgende vraag dan persoonlijk eens zo eerlijk mogelijk te beantwoorden:

Zijn psychedelica, een psychedelische staten van bewustzijn die we ook andere staten van bewustzijn noemen, onze vriend of onze vijand?

Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om hier een antwoord op te geven omdat het gegeven bijzonder complex in elkaar zit. Ik kan ook niet zeggen dat de wetenschap zegt dat psychedelica “onze vrienden zijn” want dat zou een bijzonder onwetenschappelijke uitspraak wezen. Maar het is wel dat de wetenschap zou kunnen zeggen dat de effecten die het gebruik van psychedelica met zich meenemen en met name de transformatie in de (sociale) mindset van mensen die het veroorzaakt, uitkomsten bevatten die door veel mensen op aarde uit allerlei culturen als bijzonder gewenst zijn en waar naar verlangt wordt.

En hier komen we op het punt, tot het enige symposium wat ik en de rest van de wereld gemist hebben op deze prachtige conferentie (tenzij ik het volledig over het hoofd heb gezien): Welke wetenschappelijke gegevens hebben we over de collectieve wens om een verbinding met elkaar en met de wereld te hebben die gelijk is met het effect dat het gebruik van psychedelica (vaak al na eenmalig gebruik!) achterlaat?

Ik kan je dat niet zeggen. Ik heb geen gegevens daarover.

Maar misschien maakt dat niet eens zoveel uit.

Want de wetten over psychedelische substanties zijn, bewezen overigens door wetenschappelijk onderzoek, niet gestoeld op wetenschappelijk bewijs. Ze zijn gestoeld op moraal ontstaan door duizenden jaren aan westerse cultuur. Op filosofie. Op angst en op liefde. Het is op deze grond ontstaan en wellicht alleen op deze grond dat ze gewijzigd kunnen worden.

Dus ik vraag aan u, als modern, westers, intellectueel en wetenschappelijk georienteerde wezens: Open je hart en je hersenen over het onderwerp van psychedelica en bedenk jezelf dit: psychedelica kunnen wellicht het sterkste medicijn zijn dat overal in de natuur en op grote schaal bereikbaar is die ons in staat kan stellen ons leven in deze wereld te creeeren die we allemaal zo graag willen hebben: een gelukkig, gezond leven in een klimaat van wereldwijde vrede.

Dus alsjeblieft, geef onze doktoren en onze wetenschappers de kans om onderzoek te kunnen blijven doen naar dit onderwerp en naar deze middelen opdat we op een dag een echt groot en uitgestrekt begrip en kennis hebben over de werking en het effect van psychedelica en psychedelisch bewustzijn. Al is het maar om al onze hoop en al onze angsten hierover te toetsen aan de realiteit. Al is het alleen maar om dat!